Luca Guadagnino'nun 2018 tarihli 'Suspiria'sı, Dario Argento'nun 1977 yapımı kült filmini yeniden yorumlayan, görsel bir şölen ve rahatsız edici bir gerilim şaheseridir. Film, Soğuk Savaş döneminin kasvetli Berlin'inde, dünyaca ünlü Helena Markos Dans Akademisi'ne katılan genç Amerikalı dansçı Susie Bannion'un (Dakota Johnson) hikayesini anlatır. Akademi, sanatsal mükemmelliğin merkezi gibi görünse de, duvarlarının ardında kadim ve korkunç bir gücün varlığı hissedilir. Susie'nin yeteneği parladıkça, okulun kurucuları Madame Blanc (Tilda Swinton) ve diğerleri tarafından fark edilir, ancak bu ilgi, tehlikeli ve doğaüstü bir dünyanın kapılarını aralar.

Filmin gücü, sadece korku öğelerinden değil, derin karakter incelemelerinden ve tarihsel alegorilerden gelir. Dans, bir sanat formu olmanın ötesinde, bir büyü ritüeline, bir kontrol ve dönüşüm aracına dönüşür. Thom Yorke'un unutulmaz müziği ve Sayombhu Mukdeeprom'un çarpıcı sinematografisi, filmin rahatsız edici ve hipnotik atmosferini inşa eder. Tilda Swinton'un birden fazla roldeki (Madame Blanc ve yaşlı psikoterapist Dr. Josef Klemperer) olağanüstü performansı ve Dakota Johnson'ın naiflikten güce evrilen portresi, hikayeye derinlik katar.

'Suspiria', geleneksel 'jump-scare' korkulardan ziyade, yavaş yavaş kemiklerinize işleyen bir gerilim ve estetik bir kabus sunar. Cadılık, annelik, güç ve sanatın bedeli gibi temaları işler. 152 dakikalık süresiyle izleyiciyi tamamen içine çeken film, görsel metaforları ve şiddetin sanatsal tasviriyle tartışma yaratmıştır. Argento'nun renk cümbüşünün yerine, daha soluk ve kasvetli bir palet kullanan Guadagnino, kendi benzersiz ve unutulmaz korku dilini yaratır. Sanat filmi inceliğiyle korku türünün unsurlarını birleştiren 'Suspiria', izleyicisinden tam teslimiyet isteyen, çözülmesi gereken sırlarla dolu, cesur ve akılda kalıcı bir sinema deneyimidir. Dansın güzelliği ile korkunun çirkinliği arasındaki ince çizgide gezen bu film, korku severler ve sanat sineması takipçileri için kaçırılmaması gereken bir yapım.