Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan faşist bir mikrokozmosu anlatır. Dört güç manyağı libertin, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkence uygular. Film, salt şiddet betimlemesinden ziyade, iktidarın yozlaştırıcı doğasını, faşizmin mekanizmalarını ve tüketim toplumunun ahlaki çöküşünü sert bir metaforla ele alır.

Pasolini'nin kamerası, izleyiciyi rahatsız edici bir mesafeden olaylara tanık olmaya zorlar. Oyunculuklar, kurumsallaşmış şiddetin soğuk ve bürokratik yüzünü vurgulayacak şekilde kasıtlı olarak teatral ve duygusuzdur. Yönetmen, görsel şiirselliği ile dayanılmaz içerik arasında gerilim yaratarak, seyircinin bakışını sorgulatır. Film, estetikle iğrencinin, güzellikle vahşetin sınırlarında dolaşır.

'Salò', izlemesi kolay bir film değildir; bir deneyimdir. Pasolini'nin ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu son çalışma, onun topluma yönelik en keskin eleştirisi olarak görülür. Faşizmin sadece siyasi bir sistem değil, insan ruhuna nüfuz eden bir yozlaşma olduğunu gösterir. Günümüzde hâlâ geçerliliğini koruyan bu güçlü ve rahatsız edici başyapıt, sinemanın sınırlarını zorlamak ve izleyiciyi derin düşüncelere sevk etmek isteyenler için temel bir izlenim sunar. Türkçe altyazılı versiyonu ile bu kült filmi keşfetmek, sinema tarihinin karanlık bir köşesine cesur bir bakış atmak anlamına gelir.