Mike Flanagan'ın yönetmenliğini üstlendiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel hayalet hikayelerinden sıyrılarak izleyiciyi psikolojik gerilimin derin sularına sürükleyen bir korku filmidir. Film, çocukken ailesinin trajik dağılmasına tanık olan ve bunun sorumlusu olarak evlerindeki antika Lasser Glass aynasını gören Tim ve Kaylie kardeşlerin hikayesini anlatır. Yıllar sonra bir araya gelen kardeşler, Tim'in akıl hastanesinden çıkmasıyla birlikte, geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek ve lanetli aynayı yok etmek için bir plan yapar.

Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie karakteri, takıntılı bir kararlılıkla aynanın doğaüstü güçlerini belgelemeye ve onu ortadan kaldırmaya çalışırken, Brenton Thwaites'in oynadığı Tim ise olanları çocukluk travmasının bir yansıması olarak görür ve mantığa sığınır. Bu ikilem, filmin temel gerilimini oluşturur. Yönetmen Flanagan, gerçeklik algısını sistematik bir şekilde bozarak, izleyicinin de karakterlerle birlikte 'neyin gerçek neyin hayal ürünü olduğunu' sorgulamasını sağlar. Zaman çizgileri ustalıkla iç içe geçirilir, geçmiş ve şimdi arasındaki geçişler o kadar kusursuzdur ki, sonunda her şeyin bir yanılsama olup olmadığı belirsizleşir.

Oculus'un en güçlü yanı, jump scare'lara (ani korku sahnesi) fazla bel bağlamak yerine, yavaş yavaş işleyen ve zihne yerleşen bir gerilim inşa etmesidir. Ayna, sadece bir obje değil, zayıflıklarımızı ve korkularımızı yansıtan, onları manipüle eden bir antitez olarak işlev görür. Oyunculuklar, özellikle Gillan'ın performansı, bu psikolojik çöküşü inandırıcı kılar. 6.6'lık IMDb puanının ötesinde, izleyiciyi düşündüren ve üzerinde tartışmaya sevk eden bir yapımdır. Gerçeklik algınızı sorgulatan, zekice kurgulanmış bir gerilim deneyimi arayanlar için Oculus, mutlaka izlenmesi gereken modern korku filmlerinden biridir.